Kinga Dębska powraca z nową tragikomedią, tym razem o kobietach, które wpadły w alkoholizm. Film „Zabawa, zabawa” opowie historię 3 Polek, które radzą sobie ze swoim filmu powstał w oparciu o wiele rozmów z kobietami-alkoholiczkami. Kinga Dębska napisała go razem z popularną blogerką piszącą o kobiecym piciu, Miką Dunin. Czy film powtórzy sukces Moich córek krów?Kim jest Kinga Dębska?Kingę Dębską widzowie pokochali za odnoszący sukces film Moje córki krowy, który zdobył wiele ważnych nagród filmowych, dwa Orły (nagroda publiczności oraz najlepszy scenariusz), prestiżowego Złotego Lwa czy Nagrodę Publiczności na Netia OFF Camera. Film Kingi Dębskiej podbił serca polskiej publiczności i zgromadził przed srebrnym ekranem aż 700 tysięcy Polaków. W filmie zagrały takie gwiazdy jak Agata Kulesza, Marcin Dorociński i córka Dębskiej, Maria nowym filmie reżyserki, która w rozmowie z Onetem nazywa siebie „klaunem”, który uwielbia polskie poczucie humoru i tragikomedie, ponownie zobaczymy Kuleszę, Dorocińskiego oraz Dębską. Jak przyznaje reżyserka w wywiadzie dla Onetu:– Bardzo przyzwyczajam się do aktorów, zakochuję się w nich. Zawodowo oczywiście. Z Marcinem mamy już długą historię, która zaczęła się podczas pracy nad serialem Patryka Vegi Pitbull, gdzie byłam drugim reżyserem (…) – powiedziała Kinga o obsadzenie swojej córki, Marii powiedziała, że bardzo dobrze się z nią pracowało. W filmie Zabawa, zabawa Maria Dębska gra młodą studentkę-prymuskę, która wpada w alkoholizm. Postać przez nią grana doświadcza wielu traum i trudności:– Marysia ma w Zabawie, zabawie wiele trudnych, traumatycznych scen. Poprosiła mnie, żeby od nich zacząć. Zgodziłam się. Cała ekipa dziwnie na mnie patrzyła, że dramatyczną scenę bliską tej z udziałem Monici Bellucci z „Nieodwracalnych” kręcimy pierwszego dnia. Mówili, że matka terroryzuje córkę. Ale powiem Ci, że to miało Dębska, film Zabawa, Zabawa?Film Kingi Dębskiej, Zabawa, zabawa wejdzie do polskich kin w styczniu 2019. Opowie historię trzech kobiet, które w różnych etapach swojego życia wpadły w alkoholizm. Agata Kulesza gra panią prokurator, która — jak sama mówi — pije, by nie zwariować. Używa swojego immunitetu, by uciec przed konsekwencjami swoich alkoholowych ekscesów. Jej mąż, znany polityk (postać grana przez Marcina Dorocińskiego) próbuje tuszować alkoholowe wybryki swojej żony, jednak powoli traci cierpliwość. Studentka Magda (w tej roli Maria Dębska) jest jedną z najlepszych studentek na swoim wydziale, świetnie się uczy i ma dobrą pracę, więc nikogo nie martwi jej zauroczenie światem imprez i mocnych alkoholi. Dziewczyna w pewnym momencie traci grunt pod nogami i dochodzi do tragedii, po której nic nie będzie jak dawniej. Trzecią bohaterką filmu Kingi Dębskiej jest Teresa, wzięty chirurg dziecięcy, która jest jednocześnie ordynatorką szpitala. Postać grana przez Dorotę Kolak straciła rodzinę przez alkoholizm i pozostała jej tylko praca. Jej kariera staje pod znakiem zapytania, kiedy jej nałóg zaczyna stanowić poważne zagrożenie dla pacjentów. Czy dojdzie do tragedii?Kinga Dębska, reżyserka?Film Zabawa, zabawa, który reżyseruje Kinga Dębska zapowiada się bardzo dobrze. Obsada jest swoistym dream teamem. Możemy przewidywać po sukcesie filmów: Moje córki krowy i Plan B, że nowy film Dębskiej nie zawiedzie ani widzów, ani krytyków. W rozmowie z Onetem zapytana o to, skąd pomysł na film o polskich alkoholiczkach, Kinga Dębska odpowiedziała:– Żyjemy w świecie utopionym w alkoholu. A kobiety się szybciej uzależniają. Każdy Polak zna się na alkoholu. A jak ktoś nie pije, to jest wręcz podejrzewany, że jest niepijącym alkoholikiem. Bardzo mi się podoba definicja alkoholizmu, którą gdzieś przeczytałam, że alkoholicy to rozczarowani przyznała reżyserka, film Zabawa, zabawa nie będzie ciężkim i depresyjnym dramatem, ale opowieścią zachowaną w charakterystycznym dla Dębskiej tragikomicznym stylu, w którym — jak przyznaje — czuje się spodziewać się autentycznego przedstawienia kobiecego alkoholizmu. Przygotowując się do napisania scenariusza, Kinga Dębska przeprowadziła szereg rozmów z pijącymi Polkami, wzięła udział w mityngach AA, a także nawiązała współpracę ze znaną polską blogerką, która pisze o kobiecym alkoholizmie — Miką Dunin (która jest współautorką scenariusza).ZOBACZ ZDJĘCIA: prasowe ZOBACZ TEŻ:Związki gwiazd, o których nie miałeś pojęcia. Nie wiedzieliście tego!Najpopularniejsze diety w Polsce to zwykłe oszustwo. Strzeż się ich jak ogniaTe buty to hit jesieni! Gwiazdy dosłownie oszalały na ich punkcieźródło:

Lista chronologicznie Pętla (1957) Korkociąg (1971) Nie będę cię kochać (1973) Od jutra nie piję (1975) Kochankowie mojej mamy (1985) Zranione dusze (1986) Chwasty (1987) Czysty i trzeźwy (1988) Nazywam się Bill W. (1989) Tylko strach (1994) Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994) Mam na imię Kasia (1994) Zostawić Las Vegas (1995) Nic zabawnego (1998) 28 dni (2000) Żółty szalik (2000) Ja, alkoholik (2003) 16 lat utopionych w alkoholu (2003) Szczur w koronie (2005) Wszyscy jesteśmy Chrystusami (2006) Urwany film (2007) Mokra robota (2007) Wszystko będzie dobrze (2007) Po jednym na drogę (2009) Szalone serce (2009) Wyjść na prostą (2012) Lot (2012) Pod Mocnym Aniołem (2014)

28 dni Nowojorska dziennikarka Gwen Cummings rzadko poprzestaje na trzech pocałunkach, wyznaje bowiem zasadę, że w życiu trzeba iść na całość. Sprawy przybierają nieciekawy obrót, gdy na weselu swej siostry, Lily, Gwen upija się na umór i uprowadza ślubną limuzynę, którą rozbija. Sąd skazuje ją na 28 dni pobytu w klinice odwykowej. Gwen zmuszona jest respektować panujące tam surowe reguły, ale nie do końca się im poddaje, okazując jawną wrogość wobec otoczenia. Jej wewnetrzne opory przełamuje dopiero terapeuta Cornell – człowiek, który wiele w życiu przeszedł. Dzięki niemu Gwen zrozumie, że nadszedł czas, by stawiła czoła prawdzie o samej sobie. Aberdeen Dramat, Norwegia/Szwecja/Wielka Brytania, 113 min Młoda prawniczka Kaisa jest w centrum zainteresowania podczas biurowego przyjęcia wydanego na jej cześć. Wszystko wskazuje na to, że w końcu zaczyna się dla niej dobra passa i że od tej pory życie będzie się toczyć gładko. Następnego dnia budzi Kaisę telefon od matki. Kaisę boli głowa i na dodatek obok niej leży obcy mężczyzna, którego imienia nie pamięta. To ciężki poranek, a telefon od matki, o której istnieniu Kaisa najchętniej by zapomniała, jeszcze bardziej komplikuje sprawę. Ma odnależć ojca-alkoholika i przywieżć go do Aberdeen na rehabilitację w ramach nowego programu. Gdy miłość to za mało Biograficzna opowieść o Lois i Billu Wilsonach — współtwórcach idei grup wsparcia dla alkoholików i ich Burnham, młoda wykształcona kobieta z zamożnej rodziny, zakochuje się w Billu Wilsonie. Jest rok 1914 i wkrótce Bill zostaje wysłany na front. Po wojnie para pobiera się, lecz — mimo ogromnej miłości i oddania Lois — mężczyzna pogrąża się w alkoholizmie. Mijają lata. Zmagania z nałogiem odciskają się i na małżeństwie Wilsonów, i na samej Lois. Bill znajduje pomoc u dr. Boba Smitha, z którym wspólnie tworzy ideę Anonimowych Alkoholików. Osamotniona Lois nie chce siedzieć bezczynnie. Inicjuje spotkania grup rodzinnych, mających wspierać bliskich osób uzależnionych. Kiedy mężczyzna kocha kobietę Dramat/Romans, USA, 126 min Michael (Andy Garcia) i Alice (Meg Ryan) uchodzą za wzorowe małżeństwo. Mają dwie córki 9-letnią Jess i 4-letnią Casey. Michael dopiero po kilku latach zauważa, że jego żona nadużywa alkoholu, zwłaszcza gdy jego nie ma w domu. Alice coraz bardziej popada w alkoholizm, zaczyna się zachowywać nieodpowiedzialnie i niszczy harmonijne życie rodziny. Kobieta nie panując nad swoim zachowaniem wszczyna awanturę, posuwa się nawet do rękoczynów wobec córki. Michaelowi w pewnym momencie udaje się przekonać Alice do leczenia w specjalistycznym ośrodku. Mężczyzna wspiera kobietę jak może, nie zapomina o odwiedzinach, opiekuje się córkami i domem. Po leczeniu Alice wraca do domu zupełnie odmieniona, trzeźwa, ale jest bardzo surowa dla swoje rodziny, pokazując swoją siłę i niezależność. Michael nie wytrzymuje tego i wyprowadza się z domu. Korkociąg Dokumentalny, Polska, 19 min Jeden z bardziej szokujących i wywołujących najwięcej kontrowersji dokumentów Marka Piwowskiego. Już sam temat filmu – alkoholizm – niechętnie w okresie Peerelu dopuszczany był do dyskursu publicznego, tymczasem „Korkociąg” demonstrował jego rezultat ostateczny. Piwowski zebrał dokumentację w szpitalu psychiatrycznym w podwarszawskich Tworkach (sam reżyser widoczny jest kilkakrotnie na ekranie, w białym kitlu, jak próbuje nawiązać kontakt z pacjentami), by przedstawić skrajne przypadki chorób wywołanych przez ten nałóg: psychozę alkoholową, psychozę Korsakowa, delirium, padaczkę alkoholową, aż po alkoholowy zanik mózgu i obraz agonii. Materiały dokumentalne zderzone są z materiałem zainscenizowanym: anonimowy aktor czyta fragmenty autentycznego przemówienia, wygłoszonego „dla uczczenia 52. rocznicy wielkiej gałęzi przemysłu: przemysłu spirytusowego”. Zderzenie to może wydawać się niestosowne, przecież jednak skutecznie obnaża hipokryzję państwa. Lot William „Whip” Whitaker – kapitan linii lotniczych – zostaje okrzyknięty bohaterem, gdy szczęśliwie lądując uszkodzonym samolotem, ratuje życie dziewięćdziesięciu sześciu osobom spośród stu dwóch, jakie znajdowały się na pokładzie. Prowadzone po katastrofie śledztwo ujawnia jednak, że Whip siadł za stery maszyny będąc pod wpływem alkoholu i narkotyków. Mężczyzna zaczyna mieć poważne kłopoty. Mam na imię Kasia Kasia od jakiegoś czasu pije nadmiernie alkohol na czym cierpi cała jej rodzina. Mąż nie chce z nią sypiać, syn wstydzi się matki przed kolegami. Córka miała dosyć rodzinnej atmosfery i wyszła za mąż w wieku lat 19. Film rozpoczyna się od wyjścia rodzinnego do restauracji wraz z ich córką i jej mężem. Tam Kasia upija się już przed podaniem posiłku, kłóci się z zięciem, w końcu obrażona na cały świat wychodzi i postanawia wrócić samochodem do domu. Przy parkowaniu na podjeździe niszczy ogródek sąsiada i zasypia w samochodzie. W życiu zawodowym bohaterka także ma problemy. Przychodzi do pracy pijana lub na kacu, spóźnia się na spotkania z klientami, wskutek czego zostaje zwolniona. Bezradna wobec alkoholizmu rodzina postanawia ratować Kasię – robią jej interwencję, na której dostaje warunek – albo leczenie zamknięte albo wszyscy ją opuszczą. Narodziny gwiazdy Bradley Cooper wciela się w rolę Jacksona Maine’a, gwiazdora muzyki country, którego kariera chyli się ku upadkowi, kiedy odkrywa utalentowaną, nieznaną nikomu piosenkarkę Ally (w tej roli Lady Gaga). Kiedy między tą dwójką wybucha płomienny romans, Jack nakłania Ally do wyjścia z cienia i pomaga jej osiągnąć sławę. Jednak gdy kariera Ally w szybkim tempie przyćmiewa dokonania Jacka, jest mu coraz trudniej poradzić sobie z własną gasnącą gwiazdą, a także uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Na sprzedaż Nick Halsey (Will Ferrell) ma słabość do alkoholu, która kończy się dla niego fatalnie. Pewnego dnia, po 16 latach pracy, z hukiem wylatuje z firmy, a po powrocie do domu zastaje zamknięte drzwi. Żona wystawia wszystkie jego rzeczy na trawnik, a następnie wymienia zamki. Plan Nicka na najbliższe dni jest prosty – ma zamiar siedzieć w fotelu na trawie i pić piwo. Znajomy policjant Frank (Michael Peña) uważa, że dla zachowania minimum poszanowania prawa Nick powinien przynajmniej udawać, że prowadzi podwórkową wyprzedaż. I tak facet na życiowym zakręcie zaczyna swoją walkę o przetrwanie. Organizuje sobie życie na trawniku, zyskuje kumpla i pomocnika w osobie otyłego nastolatka, powoli poznaje sąsiadów i uczy się oglądać rzeczywistość z innej perspektywy… Nazywam się Bill W Will Wilson rujnuje sobie życie z powodu pijaństwa. Wykorzystuje swe doświadczenia, aby stworzyć organizację Anonimowych Alkoholików i pomóc innym wyzwolić się z biografia Williama Griffitha Wilsona, założyciela, rozpowszechnionego na całym świecie, ruchu „Anonimowych Alkoholików” (dalej AA). W produkcji tej widzimy drogę Wilsona od zanurzania się przez niego w skrajnym wręcz pijaństwie, aż do nagłego zerwania z piciem alkoholu, zaangażowania się w pomoc innym pijakom i założenia ruchu AA. W tle tego wszystkiego twórcy filmu pokazali nam też małżeńskie i zawodowe perypetie głównego bohatera. Od jutra nie piję Oparty na książce Vernona E. Johnsona pod tym samym tytułem film ukazuje mechanizm pogrążania się w nałogu oraz wstawania z dzieli się na trzy części, które pokazują życie uzależniającego się od alkoholu Steva Millera, jego konfrontację z samym sobą oraz reakcje i próby pomocy ze strony rodziny i ukazuje także cele, który stawia sobie trzeźwiejący alkoholik oraz kolejne kroki w leczeniu nałogu. Pod Mocnym Aniołem Jerzy (Robert Więckiewicz) jest pisarzem i alkoholikiem. Poznajemy go w momencie, w którym uwierzył, że może wygrać z nałogiem. Zakochuje się w młodej dziewczynie (Julia Kijowska) i wreszcie czuje, że ma po co i dla kogo żyć. Jednak nie wytrzymuje długo. Pewnego dnia idzie prosto do baru Pod Mocnym Aniołem, gdzie zaczyna pić…Wkrótce trafia na odwyk, gdzie spotyka doktora Granadę (Andrzej Grabowski), personel ( Iza Kuna, Robert Wabich) i innych pacjentów (Jacek Braciak, Kinga Preis, Marian Dziędziel, Marcin Dorociński, Arkadiusz Jakubik, Lech Dyblik, Iwona Wszołkówna, Iwona Bielska, Krzysztof Kiersznowski), którzy tworzą niezwykle barwną galerię postaci. Jedną z metod leczenia jest czytanie spisanych wcześniej opowieści, z czasów kiedy się piło. Swoje historie, zabawne i niekiedy wstrząsające, opowiedzą: reżyser, ksiądz, policjant, kierowca TIR-a, farmaceutka, robotnik, fryzjerka i inni. Wszyscy piją, bo picie to nasz sport narodowy. Rinke za kratami Serial dokumentalny, Polska, 45 min Rinke Rooyens to producent telewizyjny, a także niepijący alkoholik, który w serialu dokumentalnym „Rinke za kratami” opowiada o ludziach, których spotkał za kratami, o ich marzeniach i problemach. Zdobył ich zaufanie, dowiedział się, co sprawiło, że trafili do więzienia i jak widzą swoją przyszłość, po odbyciu kary. Poznajemy funkcjonariuszy i osadzonych, ludzi z dwóch biegunów świata, który zwykłym zjadaczom chleba jawi się jako terra incognita, ziemia nieznana. „Odkrywamy tu trudne, ludzkie historie, na które złożyły się przypadek, nieodpowiednie towarzystwo, młodzieńcza głupota. Weryfikujemy obiegowe opinie na temat więzienia, przekonujemy się, czy to prawda, że więźniowie żyją w bardzo dobrych warunkach? Szukamy odpowiedzi na pytania: dlaczego tak wielu przestępców wraca do więzienia i zasila szeregi „recydywy”? Jak po latach izolacji człowiek może powrócić do normalnego życia? Czy w ogóle jest to możliwe? Czy związki z bliskimi mogą przetrwać tę próbę? Czy można zerwać z przestępczym życiem i zapomnieć o więziennej przeszłości? Rosetta Dramat, Belgia/Francja, 95 min Młoda i impulsywna Rosetta, mieszkająca z matką alkoholiczką, jest gotowa na wszystko, aby zdobyć pracę. Rosetta (Émilie Dequenne) zostaje zwolniona z pracy w fabryce po okresie próbnym. Dziewczyna nie może pogodzić się z decyzją, gdyż posiadanie pracy jest warunkiem sine qua non jej przetrwania. Pewnego dnia poznaje sprzedawcę gofrów, Riqueta (Fabrizio Rongione). Chłopak poleca dziewczynę swojemu szefowi i Rosetta zostaje zatrudniona przy produkcji gofrów. Po kilku dniach, właściciel ją zwalnia, angażując swojego niezaradnego syna. Obiecuje jej, że będzie mogła wrócić, jeżeli znajdzie się wolne miejsce. Rosetta decyduje się na podły czyn, aby odzyskać pracę. Spacer po linie Dramat/Biograficzny, USA, 136 min Johnny Cash był najbardziej rozchwytywanym muzykiem swoich czasów – u szczytu swej popularności sprzedawał więcej płyt niż Beatlesi. „Spacer po linie” po opowieść o narodzinach artysty, który odnalazł swój własny głos, stawiając czoła trudnej przeszłości, trawiącemu go gniewowi, uzależnieniu od alkoholu i narkotyków i pokusie łatwej sławy. Dzięki niepowtarzalnemu stylowi i piosenkom, przez które przewijają się takie motywy, jak: śmierć, miłość, zdrada, grzech, nadzieja i wiara, Johnny Cash stał się niekwestionowanym bohaterem swego pokolenia. Tylko strach Katarzyna Sosnowska – znana dziennikarka telewizyjna – po 7 latach nałogowego picia próbuje wrócić do pracy po kuracji antyalkoholowej. Jednakże sytuacja zawodowa i osobista Katarzyny nie sprzyjają wewnętrznej równowadze. Narzeczony z niewiadomych powodów opóźnia obiecaną wcześniej przeprowadzkę do niej. W pracy ciągle czuje się obserwowana i sprawdzana. Wszędzie dostrzega nieufność i wyczekiwanie, czy wystarczy jej odporności. Wpada w obsesyjny lęk przed samotnością i znów zaczyna pić. Ugotowany Adam Jones (Bradley Cooper) to charyzmatyczny szef kuchni, który w młodym wieku zyskał rozgłos jako guru paryskich restauratorów. Podążał własną ścieżką i tworzył intrygujące połączenia smaków. Nie udźwignął jednak ciężaru sławy, zniknął z pierwszych stron gazet i rozpłynął się w powietrzu. Teraz, wolny od wszelkich uzależnień, próbuje swoich sił w sercu kulinarnego Londynu. Gromadzi doborową załogę, by stworzyć najlepszą restaurację na świecie. Czy, kierując grupą utalentowanych ekscentryków, zdoła wspiąć się na kulinarny Olimp? Czy uczucie do pięknej Helene (Sienna Miller) nie przeszkodzi mu w zdobyciu upragnionej, trzeciej gwiazdki Michelin? Wszyscy jesteśmy Chrystusami Głównym motywem filmu są bolesne wspomnienia Sylwka – Syna o piciu jego Ojca – Adama. Naprzemianlegle do tego – zaczyna się w Adamie odwijać taśma własnych wspomnień, tworzących – wraz z opowiadaniem Syna – listę największych strat i ran, zadanych przez picie – sobie i bliskim. Ze wspomnień Adama wynika jeszcze coś: czarna sztafeta pokoleń. Ojciec Adama też pił i Adam poprzysiągł sobie, że nie przysporzy nigdy takiego strachu i wstydu swojemu synowi. A jednak… Zresztą Ojciec Adama też to sobie w dzieciństwie przysięgał… Więc, czy można przerwać tą czarną sztafetę Wyjść na prostą Kate i Charlie są młodym małżeństwem. Ich więź jest budowana na wzajemnej miłości do muzyki, zabawy i picia… głównie picia. Kiedy Kate dochodzi do krawędzi i może stracić pracę nauczycielki decyduje się przystąpić do grupy AA i żyć w trzeźwości. Dzięki pomocy nowej przyjaciółki i sponsorki Jenny i wicedyrektora swojej szkoły, trudnego, lecz pełnego dobrych intencji pana Daviesa, Kate podejmuje kroki, by poprawić swoje zdrowie i życie. Okazuje się, że abstynencja wcale nie jest tak łatwa, jak się spodziewała. Nowy styl życia ujawnia trudne stosunki z matką, każe zmierzyć się z kłamstwami, którymi dotychczas karmiła swoją pracodawczynię i odpowiedzieć na pytanie, czy jej związek z Charliem jest zbudowany na prawdziwej, wzajemnej miłości. Zabawa, zabawa 40-letnia prokurator Dorota (Agata Kulesza) pije, by – jak sama mówi – „nie zwariować”. Zasłaniając się immunitetem, ukrywa wszystkie wykroczenia popełnione „pod wpływem”. Skutecznie pomaga jej w tym mąż, znany polityk (Marcin Dorociński). Studentka Magda (Maria Dębska) lubi ostro imprezować, ale świetnie się uczy i ma super pracę, więc nikt nie robi jej z tego wyrzutów. Dla szanowanej chirurg – Teresy (Dorota Kolak) każdy pretekst jest dobry, żeby się napić. Alkoholu nie odmawia sobie nawet w pracy, w szpitalu dziecięcym, którego jest ordynatorem. Wkrótce, w życiu każdej z kobiet nastąpią wydarzenia, po których ich problem przybierze na sile. Czy wspierane przez rodziny i przyjaciół bohaterki zdążą go w porę pokonać? Zranione dusze Zranione dusze to film opowiadający o amerykańskiej rodzinie, wiodącej z pozoru zwyczajne, szczęśliwe życie. Z pozoru , gdyż z każdym dniem na główny plan wysuwa się problem alkoholowy, którym dotknięci zostali wszyscy członkowie tej 5 osobowej to głowa rodzin, kochający mąż i ojciec. Zawsze uśmiechnięty, dowcipny. Pracuje i dba o to, by jego dzieci osiągnęły jak najlepsze wykształcenie. Sielskie życie, jakie wiedzie posiada jedną wadę- brak znaczących sukcesów w życiu zawodowym i rodzinnym. Trudności te popychają mężczyznę coraz częściej w stronę alkoholu. On sam staje się bardziej porywczy i nerwowy. Wyładowuje się na bliskich, przy każdym osobistym niepowodzeniu obarczając ich odpowiedzialnością za doświadczane porażki. Najczęściej swoje niezadowolenie kieruje na starszego syna, dopuszczając się przemocy fizycznej, a także poniżania przy każdej nadarzającej się okazji. Żółty szalik Akcja filmu rozgrywa się dzień przed Wigilią Bożego Narodzenia. Mężczyzna w średnim wieku, dyrektor firmy, obiecuje aktualnej kobiecie jego życia, że od teraz nie będzie pił. Niestety, po raz kolejny nie udaje mu się dotrzymać obietnicy. Nieprzytomny zostaje odwieziony do matki, pod której troskliwą opieką trzeźwieje. Wieczór wigilijny spędzają tylko we dwoje, w prawdziwie świątecznej atmosferze. W prezencie od matki bohater dostaje żółty szalik, ma on stać się talizmanem, który ma go chronić przed jego największym przeciwnikiem – alkoholowym nałogiem. Żyć nie umierać Bartek (Tomasz Kot), niegdyś wzięty aktor, teraz zabawiacz publiczności w popularnym telewizyjnym show, który przepił najlepsze lata swojego życia, dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chory. Według lekarza zostały mu zaledwie trzy miesiące życia. Bartek postanawia maksymalnie wykorzystać ten czas, uporządkować swoje sprawy, naprawić błędy życiowe i pogodzić się z ukochaną córką. Wierzy, że nie ma takiej sytuacji, z której nie byłoby jakiegoś wyjścia i – zaskakując najbliższych pogodą ducha i poczuciem humoru – stara się zmienić bieg losu i przekonać Najwyższego Scenarzystę, aby jego historia zakończyła się happy endem

Depresja to podstępna choroba, której konsekwencje mogą być tragiczne w skutkach. Z roku na roku cierpi na nią coraz więcej osób, również w Polsce. Nic więc dziwnego, że ta choroba inspiruje kolejnych filmowców, którzy potrafią opowiadać o niej w przejmujący sposób. Filmy o depresji często przedstawiają tę chorobę w przerysowany lub niesprawiedliwy sposób. Na szczęście są też takie obrazy, w których depresja pokazana jest realistycznie, co wpływa na to, jak postrzegamy cierpiące na nią osoby. Filmy o depresji, które znalazły się w naszym zestawieniu, są wzruszające, a momentami bolesne, ale zawsze dają nadzieję. Sprawdź o jakie tytuły chodzi! Filmy o depresji, które cię porusząJeśli planujesz spędzić wieczór z wartościowym filmem, który w prawdziwy sposób ukazuje życie osób cierpiących na depresję, nasze propozycje na pewno Cię nie rozczarują. „Melancholia” - o pięknym końcu świata Lars von Trier to twórca kontrowersyjny, budujący zainteresowanie wokół swoich filmów na skandalach i prowokacjach. W tym kontekście „Melancholia” to film niemal „normalny”, choć po seansie zapewne nie użyjecie do jego opisu takiego słowa. To historia Justine (w tej roli świetna Kristen Dunst), której towarzyszymy podczas przygotowań do ceremonii ślubnej, czyli dnia, który powinien być najszczęśliwszym w jej życiu. Justine cierpi jednak na depresję i nie potrafi wykrzesać z siebie ani odrobiny radości. Na domiar złego w kierunku Ziemi mknie planeta, która lada moment ma się z nią zderzyć, niosąc kres ludzkości. „Melancholia” to piękny (również wizualnie) film o rodzinie, żałobie i poczuciu otępiającej beznadziei, którą odczuwa się w chorobie, jaką jest także: Najlepsze filmy psychologiczne. 15 tytułów, dzięki którym inaczej spojrzysz na życie„Przerwana lekcja muzyki” - świat szpitala psychiatrycznego Oparty na prawdziwych przeżyciach autorki książki, na podstawie której go nakręcono, film z gwiazdorską obsadą. Główną bohaterką jest Susanna (Winona Ryder), młoda dziewczyna, która trafia do szpitala po próbie samobójczej. Tam, próbując zrozumieć naturę swojej własnej choroby, poznaje kilka innych pacjentek w podobnym wieku. Film pokazuje ich przeżycia w realistyczny, nieprzerysowany sposób.„Manchester by the sea” - poruszający dramat rodzinnyLee (w tej roli nagrodzony Oscarem Casey Affleck) wraca do rodzinnego miasteczka po nieoczekiwanej śmierci starszego brata. Tam czeka na niego nie tylko bratanek, którym musi się zająć, ale także była żona, z której utratą Lee wciąż nie może się pogodzić. „Manchester by the sea” to przejmujący film o depresji, stracie i walce z demonami przeszłości. „W głowie się nie mieści” - bajka nie tylko dla dzieciCzy film animowany może radzić sobie z opisaniem emocjonalnego rollercoastera, jaki przeżywamy w okresie dorastania lepiej od „poważnego” kina? Niech za odpowiedź posłuży wam seans „W głowie się nie mieści”, jednej z najlepszych i najbardziej intrygujących animacji ostatnich lat. Akcja filmu toczy się w większości w głowie nastoletniej bohaterki, a za naszych przewodników służą emocje dziewczyny. To piękny i mądry film, nie tylko o depresji, który zmusza do refleksji.„Godziny” - film o depresji w gwiazdorskiej obsadzieBohaterkami „Godzin” są trzy kobiety, które żyją w różnych okresach historii, ale który łączy powieść Virginii Woolf „Pani Dalloway” i… poczucie przejmującej melancholii. Jedna z nich, sama Woolf (w tej roli fantastyczna Nicole Kidman), postanawia zresztą popełnić samobójstwo, wyczerpana nawrotami choroby. Pozostałe przyklejają na co dzień sztuczny uśmiech, by złamać się w najmniej oczekiwanym momencie.„Może pora z tym skończyć” - jak depresja oszukuje mózgNajnowsza pozycja w naszym rankingu filmów o depresji to chyba jednocześnie najsmutniejszy i najbardziej przygnębiający film, który porusza ten temat. Fabuła „Może pora z tym skończyć” jest skomplikowana i trudna do opisania: wyjazd spotykającej się od kilku tygodni pary młodych ludzi w odwiedziny do jego mieszkających na wsi rodziców szybko zamienia się w spiralę niewytłumaczalnych zdarzeń i dziwnych wizji, w których jawa miesza się z wytworami także: Najbardziej wzruszające filmy w historii kina. TOP 36 wyciskaczy łez

Justyna Nagłowska o alkoholizmie Borysa Szyca: Borysowi wszystko uchodziło na sucho Susannah Constantine zdobyła międzynarodową popularność przez programy takie jak "Jak się nie ubierać", "Trinny & Susannah rozbierają" oraz "Trinny & Susannah ubierają Amerykę", gdzie wraz z Trinny Woodall pomagała kobietom odnaleźć odpowiedni styl. Mechanizm uzależnienia. Rys. Filmbilder/YouTube Nasze mózgi mają pewien defekt – łatwo się uzależniają. Ten mechanizm jest w nich bardzo głęboko zakorzeniony i wiąże się z ewolucyjnie wykształconym układem nagrody, który ma za zadanie motywować nas do podejmowania działań sprzyjających rozprzestrzenianiu swoich genów. Problem polega na tym, że ten mechanizm ulega czasami wypaczeniu. Normalnie robimy coś korzystnego i otrzymujemy za to nagrodę. Jedna z najpopularniejszych teorii tłumaczących mechanizm uzależnienia została wysunięta przez prof. Gaetano Di Chiarę. Mówi ona o tym, że nagroda dzieli się na dwie fazy – fazę pierwszą aktywnego poszukiwania i oczekiwania przyjemności i fazę drugą pasywnego zaspokojenia. Normalnie to na przykład poszukiwanie pożywienia i uczucie sytości. Albo zdobywanie samicy i spełnienie po stosunku seksualnym. Są jednak substancje i sytuacje, które wypaczają ten mechanizm. Faza druga może podlegać habituacji czyli osłabieniu przez przyzwyczajenie. Natomiast faza pierwsza zawsze pozostaje równie atrakcyjna. W przypadku narkotyków mózg dość szybko obojętnieje na fazę drugą i „jazda” po narkotykach jest coraz słabsza i mniej atrakcyjna. Natomiast poszukiwanie i oczekiwania pozostają równie mocne. Działa to również w przypadku uzależnienia od hazardu, seksu czy internetu. W efekcie coraz gwałtowniejsze staje się poszukiwanie i coraz słabsze przynosi zaspokojenie. Równocześnie narkotyk (lub inne uzależnienie) może wyniszczać organizm fizjologicznie lub niszczyć życie pozbawiając czasu, pieniędzy czy burząc związki. Ten defekt dobrze pokazuje, że mózg nie jest ani efektem doskonałego projektu ani procesu, który prowadzi do powstawania idealnych struktur. Cóż, ewolucja w czystej postaci… Cały ten mechanizm doskonale widać na tym kilkuminutowym prostym filmie. Trudno uwierzyć, że historia zbudowana z kilku kresek może budzić takie emocje. Warto obejrzeć do końca… Przeczytaj też, czym są te dziwne rzeczy, które pływają nam przed oczami oraz czy brodaci mężczyźni są bardziej sexy? 2 votes Article Rating

Ryzykownie nadużywa alkoholu około 16% polskiego społeczeństwa. Zestawienie bibliograficzne pt. “Alkoholizm: wybór za lata 2004-2014” powstało na podstawie zbiorów Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Opolu oraz 4 bibliotek filialnych. Niektóre opisy zaczerpnięto ponadto z baz Biblioteki Narodowej w Warszawie.

Film Dębskiej jest jak kubeł zimnej wody na głowę. Trudno wyrzucić go z umysłu po zobaczeniu napisów końcowych. Jest trochę jak rachunek sumienia, nie tylko dla tych, którzy regularnie zaglądają do kieliszka. O filmie „Zabawa, zabawa” Kingi Dębskiej, który od kilku dni można oglądać w kinach, już pisze się jako o produkcji, która obrzydzi Polakom alkohol. Czy tak się stanie, trudno powiedzieć. Jedno wiem na pewno – to film, który zostaje na długo w głowie i… wywołuje niepokojącą niepewność, kiedy chce się sięgnąć po następny o to chyba właśnie chodziło twórczyniom filmu – Kindze Dębskiej i Mice Dunin. Współscenarzystka mówiła w wywiadzie dla Aletei:Chciałabym, żeby film rozpoczął dialog i nie skończyło się na „kogo obchodzą jakieś żałosne pijaczki?”.„Zabawa, zabawa” Dębskiej – film o alkoholizmie kobiet„Żałosne pijaczki” – bo to one są głównymi bohaterkami „Zabawy”. Tym samym, twórczynie filmu łamią dwa stereotypy. Po pierwsze, że alkoholizm to problem mężczyzn. Po drugie, że to problem, który dotyczy nizin społecznych, patologicznych środowisk. W końcu słowo „alkoholik” prędzej przywoła w naszej głowie skojarzenie z brudnym, śmierdzącym menelem spod budki niż z błyskotliwą, przebojową, inteligentną, ubraną w ekskluzywne ciuchy panią prokurator, prawda?Tymczasem choroba alkoholowa jest bardzo demokratyczna. Dotyka tak kobiet, jak i mężczyzn. Tych z elity, i tych z nizin społecznych. I to właśnie pokazuje film Dębskiej. Jej bohaterkami są kobiety świetnie funkcjonujące. Uznana, nagradzana pani doktor, świetna prokuratorka i studentka stawiająca pierwsze kroki w świecie historia jest prosta. Piją. Z czasem coraz więcej. Zalewają się na umór. I jak nie trudno przewidzieć, wszystkie trzy prowadzi to na skraj przepaści. Lekarka staje pijana za stołem operacyjnym, o mało nie wyprawiając na tamten świat kilkuletniej pacjentki. Prokuratorka wjeżdża autem w przejście podziemne, a później kompromituje się, udzielając wywiadu pod wpływem (każdy „wyczyn” szeroko komentują media). Studentce zaś urywa się film na imprezie, zostaje brutalnie zgwałcona i zachodzi w Dębska: Kobiety nie muszą być supermenkamiW „Zabawie…” Dębskiej nie ma zaskakujących zwrotów akcji. Historia jest tak przewidywalna, że aż boli. Kolejne minuty filmu to stadium pogrążania się bohaterek. Niby próbują coś ze swoją chorobą robić, ulegają namowom najbliższych, widzą, że niszczą swoje życie, rodziny i karierę, nawet szukają pomocy w ośrodkach, na kanapie psychoterapeuty czy na terapii, ale…Prędzej czy później wracają do romansu z „czarodziejką gorzałką”. Dlaczego w ogóle piją? Jak to się zaczęło? Może dlatego, że tak wiele się od nich wymaga? Wciąż czują presję bycia lepszymi, radzenia sobie ze wszystkim, łączenia karier z byciem świetnymi żonami, matkami… Prokurator w gniewie wykrzykuje mężowi, że to też jego wina, bo ją zdradził. Ojciec studentki ostro pił całe życie, dziewczyna była na terapii DDA. Rodzice (zwłaszcza matka) komentują każdy jej krok, dopytują, a kiedy mąż, a kiedy dziecko, a kiedy…? Dziewczyna czuje się osaczona, realizuje czyjeś oczekiwania, a co z jej własnymi planami?Ta samodzielność kobiet, to że wszystko zawsze muszą SAME, też utrudnia im wyjście z choroby. Raz, że wcale nie uważają, że są chore („piję co dzień, ale tylko wino”), dwa – nie proszą nikogo o pomoc. Nie umieją, w końcu zawsze radziły sobie same. W jednym z wywiadów Dębska mówiła, że zależy jej, by „…kobiety uświadomiły sobie, że nie muszą być supermenkami, że mają prawo do słabości i nie ma nic wstydliwego w poproszeniu o pomoc”.Wie pan, czuję, że ten film jest potrzebny właśnie teraz, bo teraz jest czas kobiet – osiągamy coraz więcej, walczymy o swoje. Ale w tej walce nieraz nie dajemy rady. Wtedy czasami pojawia się alkohol i sytuacja wymyka się spod kontroli. Problem zaczyna się, kiedy piję, bo chcę, tylko wtedy, kiedy piję, bo Kobiety piją w samotnościDlatego „Zabawa…” to też film o samotności. Bo te pijące bohaterki są przeraźliwie samotne. Samotność wpędziła je w picie, a z kolei alkoholizm pogłębił samotność. Błędne koło. „Boją się społecznego osądu, dlatego też częściej piją same…” – mówiła ostatecznie same zostają. To też przejmująco pokazuje „Zabawa, zabawa”. Od pani profesor medycyny odwraca się córka, kolega-lekarz, jedyny przyjaciel, na którego mogła liczyć. Prokuratorkę zostawia mąż (kochankowie też). „Kiedy mężczyzna pije, kobieta zwykle przy nim tkwi, a kiedy pije kobieta – mężczyzna zwykle odchodzi” – mówiła Dębskiej jest jak kubeł zimnej wody na głowę. Trudno wyrzucić go z umysłu, jak inne produkcje, o których nie myślimy już w chwili zobaczenia napisów końcowych. Ten film jest trochę jak rachunek sumienia, nie tylko dla tych, którzy regularnie zaglądają do kieliszka (tym zasiewa w głowie niedające spokoju pytanie: Czy już mam problem? Czy ten kieliszek dziennie to już choroba?), ale też dla tych, którzy mają w swoim otoczeniu osobę z problemem alkoholowym i… udają, że tego nie widzą.*Wypowiedzi Kingi Dębskiej to cytaty z wywiadu, jakiego udzieliła „Gazecie Wyborczej”Czytaj także:Sukcesy, pieniądze, rodzina… i katastrofa. HFA, czyli alkoholicy wysokofunkcjonującyCzytaj także:Problemem nie jest alkohol, tylko ból. Piłem, bo cierpiałemCzytaj także:Jedni są uczuleni na cukier, ja na alkohol. Rozmowa z księdzem alkoholikiem

Alkoholizm a powrót do picia kontrolowanego. Jednym z sześciu objawów zespołu uzależnienia od alkoholu jest utrata kontroli nad piciem alkoholu bądź spore trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z piciem, dotyczące momentu rozpoczęcia, długości trwania picia, ilości wypijanego alkoholu. Utrata kontroli przejawia się w tym

Wódka to jeden ze stałych elementów kina Wojciecha Smarzowskiego. Tym razem jednak może być jej więcej niż zwykle. I to ona stanie się teraz głównym demonem jego najnowszego filmu, "Anioła", adaptacji nagrodzonej NIKE powieści Jerzego Pilcha - "Pod Mocnym Aniołem". Zdjęcia już trwają, a Onet FILM był na planie. - Tu tematem jest alkoholizm, picie, chlanie - mówi reżyser. - Wydaje mi się, że alkoholizm to sytuacja, może skrywana, ale zajmująca widzów. Jest w tej historii coś bardzo uniwersalnego. W tę chorobę popadają ludzie z różnych sfer, dotyczy ona każdego z nas. Ciekawe jest to czy pijemy i to kontrolujemy, czy to picie zaczyna przeszkadzać. Czy już to wiemy, czy to odrzucamy? To też film o granicy pomiędzy kontrolą a problemem. 10 Zobacz galerię Onet 1/10 "Anioł" Onet Wódka to jeden ze stałych elementów kina Wojciecha Smarzowskiego. Tym razem jednak może być jej więcej niż zwykle. I to ona stanie się teraz głównym demonem jego najnowszego filmu, "Anioła", adaptacji nagrodzonej NIKE powieści Jerzego Pilcha - "Pod Mocnym Aniołem". Zdjęcia już trwają, a Onet FILM był na planie. - Tu tematem jest alkoholizm, picie, chlanie - mówi reżyser. - Wydaje mi się, że alkoholizm to sytuacja, może skrywana, ale zajmująca widzów. Jest w tej historii coś bardzo uniwersalnego. W tę chorobę popadają ludzie z różnych sfer, dotyczy ona każdego z nas. Ciekawe jest to czy pijemy i to kontrolujemy, czy to picie zaczyna przeszkadzać. Czy już to wiemy, czy to odrzucamy? To też film o granicy pomiędzy kontrolą a problemem. 2/10 "Anioł" Onet "Przypominam o ciszy. Kamery! Akcja!" - słychać w krótkofalówkach pod wejściem do jednego z budynków na terenie Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego, zajmującego się lecznictwem psychiatrycznym, neurologicznym i odwykowym, krakowianom bardziej znanym jako Kobierzyn. Nad bramą tabliczka: "Ośrodek leczenia uzależnień". - Ładne miejsce, okolica, park, jesienne liście… - mówi Robert Więckiewicz, któremu Smarzowski powierzył główną rolę, Jurusia, człowieka, którego kieliszek zaczął ściągać na samo dno. - Ale byli państwo w środku? Widzieli, jak to wygląda. Wyczuwamy tutaj depresyjny klimat. 3/10 "Anioł" Onet Wnętrze w niczym nie przypomina luksusowych hollywoodzkich klinik… … w których bogate gwiazdy leczą się z uzależnienia od narkotyków, alkoholu, seksu czy zblazowania, a potem opowiadają o tym w kolejnych lukratywnych reality show. Nikt nie chciałby tu trafić. Ze ścian odpada farba, w powietrzu wisi coś przygnębiającego, wręcz odpychającego. Trudno powiedzieć gdzie kończy się autentyczny wystrój, gdzie zaczyna scenografia. Staroświecki gabinet lekarski, skromna, mikroskopijna salka gimnastyczna z drabinką, rozgałęziająca się klatka schodowa, przybrudzone okna, kraty, kraty, kraty... Wreszcie pokój do terapii zbiorowej - z niezbyt wygodnymi krzesłami, z szarymi ścianami i taką samą podłogą. W środku Kinga Preis - w leginsach i bluzie dresowej. Właśnie jest charakteryzowana: zmęczona twarz, rozczochrana fryzura. Po chwili zjawiają się inni, w tym: Marcin Dorociński, Jacek Braciak, Iza Kuna, Lech Dyblik, Iwona Bielska i Więckiewicz. Niestety, nie można zobaczyć jak będą grali. Smarzowski nie robi prób, a w ujęciu dziennikarze mogą być bardzo uciążliwi, nawet ci, którzy są cicho i przypatrują się z kąta. Poza tym jest, po prostu, za ciasno, nie mówiąc już o tym, że ta produkcja nie należy ani do łatwych, ani przyjemnych i wszystko wskazuje na to, że aktorów może bardzo wiele kosztować. - To piekielnie ciężki film ze względu na tematykę. Obserwujemy aktorów i to, co dzieje się z nimi po scenach - to będzie mocne kino z mocnymi scenami - mówią zgodnie Dariusz Nosal i Marcin Lech z Krakow Film Commision, wspierającej produkcję. 4/10 "Anioł" Onet Łatwo nie jest… - przyznaje Więckiewicz. - Wgryzam się powoli w bohatera. Nie jestem aktorem, który od początku wie wszystko. Muszę trochę pobyć z postacią, żeby ją oswoić i żeby móc z nią bezkonfliktowo, a czasami konfliktowo funkcjonować. Zapewniam: będzie się działo. 5/10 "Anioł" Onet Nie po raz pierwszy w swojej karierze aktor wciela się w alkoholika. Gdy przygotowywał się do roli we "Wszystko będzie dobrze", spotykał się i rozmawiał z ludźmi dotkniętymi tą chorobą. Te doświadczenia w nim zostały, uważa jednak, że to nie ekstremalne stany są tu kluczowe. - Najważniejsze jest pokazanie pewnej wrażliwości tego człowieka. Być może dzięki temu będziemy zdolni mu współczuć - przekonuje. - Ten człowiek potrzebuje pomocy. Samemu będzie mu bardzo trudno sobie poradzić. Jest piekielnie inteligentny i to jest najtrudniejsze. Zbudował sobie taki system zaprzeczeń, taką ideologię, że trudno jest mu to przełamać. Ale chciałbym, żeby spróbował. Więckiewicz w głównej roli to nie tylko odtwórca postaci napisanej przez Smarzowskiego. - Jak się wybiera głównego aktora, to decyduje się na pewien charakter filmu - wyjaśnia. - To nie jest tak, że ktoś inny może zrobiłby to gorzej. Zrobiłby to inaczej. Do Roberta było mi absolutnie najbliżej. 6/10 "Anioł" Onet Wydaje mi się, że każdy temat, który podejmuję, jest trudny… - mówi z kolei filmowiec o wyborze problematyki i książki Pilcha. - Tu tematem jest alkoholizm, picie, chlanie. Wydaje mi się, że alkoholizm to sytuacja, może skrywana, ale zajmująca widzów. Jest w tej historii coś bardzo uniwersalnego. W tę chorobę popadają ludzie z różnych sfer, dotyczy ona każdego z nas. Ciekawe jest to czy pijemy i to kontrolujemy, czy to picie zaczyna przeszkadzać. Czy już to wiemy, czy to odrzucamy? To też film o granicy pomiędzy kontrolą a problemem. Pytań w "Aniele", jak brzmi tytuł roboczy adaptacji, będzie jeszcze więcej. Pojawi się też miłość. - Istotne jest jednak czy można przestać pić dla kogoś czy trzeba przestać pić dla siebie - podkreśla reżyser. - Jeżeli w związku coś się nie uda - to jakie lekarstwo mamy pod ręką? Gorzałę. O tym również jest ten film. 7/10 "Anioł" Onet Smarzowski sam napisał scenariusz, za główny klucz obierając "czas pijaka", który nie jest linearny, co "narzuca pewien sposób opowieści". Adaptacja nie jest w stu procentach wierna. - Muszę odejść od książki, gdyż niemożliwe jest przeniesienie jej na ekran jeden na jeden - podkreśla artysta. - Czasem wrzucam doświadczenia swoje, moich znajomych, podsłuchane. Troszkę zmieniam. Jerzy Pilch dał mu jednak wolną rękę. - Nie konsultowałem scenariusza. On też chyba nie za bardzo chciał się w to zagłębiać. Zaufał mi - odpowiada Smarzowski na pytanie o udział pisarza w przedsięwzięciu. Pośród wątków i postaci, które dodaje znalazł się… reżyser Borys (Dorociński). Więcej na razie reżyser zdradzić nie chce. Ma jednak nadzieję, iż "Anioł" jasno opowie się za tym, "żeby z tej choroby wychodzić". 8/10 "Anioł" Onet - Jeżeli ten film poruszy, wzruszy, spowoduje refleksje, to już jest dużo - mówi Smarzowski. - Jeżeli ktoś zada sobie pytanie: po której stronie granicy jestem, czy jeszcze kontroluję picie, czy ono mi przeszkadza, to będzie już bardzo dużo. Premiera "Anioła" planowana jest na początek 2014 roku - styczeń lub luty. Przewidziano ponad czterdzieści dni zdjęciowych, rozłożonych na kilka pór roku. Poza Kobierzynem, ekipa będzie pracowała w centrum Krakowa, a także w Brzesku i Nowym Sączu. 9/10 "Anioł" Onet Poza Więckiewiczem, Dorocińskim, Preis, Braciakiem, Kuną, Dyblikiem i Bielską, na ekranie zobaczymy: Andrzeja Grabowskiego, Adama Woronowicza, Mariana Dziędziela, Arkadiusza Jakubika i Julię Kamińską. Za oprawę wizualną odpowiada Tomasz Madejski, za muzykę - Mikołaj Trzaska, za scenografię - Jagna Janicka, za Katarzyna Lewińska. Obowiązki producenta wziął na siebie Jacek Rzehak. 10/10 "Anioł" Onet Koproducentem filmu jest Krakowskie Biuro Festiwalowe, a zdjęcia powstają dzięki wsparciu Krakow Film Commission. Data utworzenia: 20 listopada 2012 15:23 To również Cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Znajdziecie je tutaj.

Dobrowolskiego - Dominiki i Oli - o alkoholizmie ojca i o tym, że, odpowiadając na ich listy z kolonii, wyliczał najpierw błędy ortograficzne, które w nich zrobiły. Albo wspomnienie żony Dobrowolskiego, aktorki Jolanty Zykun, która wychodząc kiedyś na spektakl, powiedziała: "Jeżeli wrócę i będziesz pijany

Wódka, a w szczególności ta nasza, polska jej odmiana (jedyna słuszna), znalazła zaszczytne miejsce w kinematografii. Dlatego artykuł ten poświęcony jest w całości temuż zacnemu trunkowi. W pierwszej kolejności należy skupić się oczywiście na okresie można zapominać, że był to czas, gdy im gorzej się działo, tym więcej wódki się piło. Powołując się na słowa K. Kosińskiego ze znakomitej książki zatytułowanej Historia pijaństwa w czasach PRL, można stwierdzić, że był to okres wódką płynący. Związane było to przede wszystkim z proletariackimi wzorami picia, które były utrwalane ustawicznie. Na podstawie dostępnych danych można stwierdzić, że ponad 90% ówcześnie spożywanych trunków stanowiła właśnie wódka. Co prawda kolejne lata przyniosły przełamanie monopolu wódczanego, jednak przez praktycznie całe lata 90. Polacy najchętniej kupowali wódkę, co musiało znaleźć swoje odzwierciedlenie w filmach. Szacuje się, że praktycznie przez trzy dekady prowadziliśmy w statystykach dotyczących spożycia tegoż trunku na terenie więc wódka pojawiała się w kinematografii, to przede wszystkim w kontekście radosnych spotkań w większym gronie osób. Jednym z pierwszym takich przykładów są Niewinni czarodzieje z roku 1960. Andrzej Wajda prezentuje historię dwójki bohaterów: Bazylego i Pelagii. Na ich pierwszej randce – po wcześniejszym zaplanowaniu – pojawia się właśnie wódka i to właśnie od niej para zaczyna swoje spotkanie. Oczywiście wódka obowiązkowo pojawia się podczas wesel. W takim na przykład Koglu-moglu z 1988 roku na gości czeka 30 butelek. Nie zapominajmy także o Wyjściu awaryjnym z 1982 roku. Główna bohaterka tego filmu, w którą wciela się Bożena Dykiel, stara się wydać za mąż córkę. I podobnie jak we wcześniejszym przykładzie, i tu na weselu nie mogło zabraknąć wysokoprocentowego staje się również przedmiotem intrygi w kultowym już Misiu Stanisława Barei z 1980 roku. W tej produkcji dwa misie wielkości człowieka wykorzystywane są do przemytu wódki. Oczywiście wódką raczy się także – słynący z bujnej czupryny – sobowtór Ryszarda Ochódzkiego. Razem z kolegami, wioząc choinki, popija on ten trunek i bierze udział w dyskusji o (eks)tradycji; później zaś mężczyźni częstują wódką konia, który bez solidnego drinka nie chce iść dalej. Oczywiście do niniejszego zestawienia należy również zaliczyć Bruneta wieczorową porą tego samego reżysera. Jeden z bohaterów tej komedii, w którego wciela się Krzysztof Kowalewski, marzy o wieczornym relaksie z butelką wódka leje się strumieniami w połowie filmów z tamtego okresu, nawet jeśli w najsłynniejszej scenie PRL-owskiego kina, pochodzącej z Popiołu i diamentu, zastępuje ją równie polski czysty spirytus, podpalany niczym znicze za poległych kolegów. Czasami wódka jest głównym bohaterem, jak w chyba najlepszym i najbardziej wstrząsającym filmie o alkoholizmie w dziejach – Pętli Wojciecha Jerzego Hasa, a czasami ubarwiającym fabułę elementem komicznym, jak ta pita ze skorupek po jajkach w Porno Marka Koterskiego. Najczęściej jest jednak po prostu zwykłym elementem rzeczywistości, pospolitym i niezauważalnym tak samo jak meblościanka i jeleń na rykowisku zdobiący wódka robiła także w opisywanym okresie karierę za granicą. Warto chociażby przywołać produkcję z 1985 roku zatytułowaną Betty. Wódka Wyborowa pojawia się w tym francuskim filmie w scenie, w której bohater o imieniu Zorg trafia do komisariatu policji, a następnie jest częstowany tymże trunkiem przez dyżurnego policjanta. Kolejna scena z wyborową ma miejsce, gdy dwaj bohaterowie wypijają kielicha za sukces. .